weblog > sijgje.nl

Welkom op deze site. Ik heb hem ooit gemaakt als een dagboek en als erfenis voor mijn dochters. Sonja is 9 september 2003 overleden aan kanker, een hersentumor, eerst goedaardig later kwaadaardig, een astrocytoom graad 2 - 3. We hebben een intense tijd meegemaakt vanaf het moment dat deze ziekte zich openbaarde door middel van epileptische aanvallen door de hersentumor. Deze site gaat over de ziekte, kanker, hersentumoren, de medicijnen, astrocytoom graad 2 en graad 3, alternatieve behandelingen, reguliere behandelingen, de gevoelens, het gezin, de emotie’s etc. Het is een dagboek, je kunt deze site lezen, je kunt reactie’s geven, en voor mensen die tot onze familie en kenniskring behoren is er ‘het boek van Sonja’ waarin ze iets kunnen schrijven dat ze zich van Sonja kunnen herinneren, dit vooral voor onze kinderen. Maak je reis terug in de tijd. Mocht je vragen e/o opmerkingen hebben kan je me altijd mailen.

Warme groeten en bedankt voor alle steun.

Peter Eemsing

heel rustig in de kist ligt mijn moeder en ze doet niks maar waar ik in de hemel kijk lijkt het of ik haar zie.
dan mis ik haar en denk ik aan haar zal het wel goed met haar gaan

lotte

Inmiddels al weer 2 jaar verstreken na het overlijden van Son. Haar verjaardag op 5 augustus hebben we nog herdacht tijdens onze vakantie in Frankrijk in een mooie kerk die Fleur heeft uitgezocht om kaarsjes te branden. Vandaag is nog weer z’n moeilijke dag, maar ook een mooie dag vol met herinneringen. Het is gek dat we al weer 2 jaar verder zijn. Twee jaar klinkt zo kort maar er is ook al weer zoveel gebeurd dat het allemaal ook al weer zo lang geleden lijkt. De banden tussen het heden en het verleden vervagen, als ik zo weer eens alles terug lees op de site kan ik me bijna niet voorstellen dat het nog zo kort geleden is. Als ik in het dagelijkse leven leef, lijkt alles al weer zo lang geleden. Ik ben verleden jaar gaan samenwonen, getrouwd en we wonen nu met z’n zessen. Ik heb mijn bedrijf weer opgestart en we stromen en genieten van het leven. Soms voel ik me daar schuldig over, maar ik ben ook ontzettend dankbaar dat al het nieuwe nu al zo vertrouwd is. De meiden doen het goed, ook met ’stief’ -broertje en -zusje erbij, en ineens zijn we weer een hele hechte ‘aanstormende puber’ club. Het is bijzonder om te mogen meemaken dat het leven zoveel te bieden heeft en soms moeilijk te realiseren dat alles morgen ineens weer zo betrekkelijk kan zijn. God,wat hebben we moeten knokken om weer in ons leven te komen en wat ben ik dankbaar dat dit gelukt is. Dit is weer z’n moment om te realiseren hoe belangrijk het leven in het nu is, nu moet het goed zijn. Later zien we wel weer wat we tegen gaan komen in ons bestaan. Het mooiste wat Son me ooit heeft gegeven is de ervaring die ik heb in dit leven. Dank je Son….

Vandaag is het 1 jaar geleden dat Son is heengegaan. Een dag om bij stil te staan, een dag met herinneringen en een dag met Zonneschijn, net als een jaar geleden.

In liefde gedenken we haar vandaag op Assel, een kaarsje brandt de hele dag…..

P

Vandaag was moederdag, erg confronterend voor ons en vooral voor Fleur. Ze heeft 2 dagen er erg veel last van gehad. Het liefste zou ze deze dag overslaan. Lotte reageert heel anders, die wil het liefst in Anjoke kruipen en wil de warmte en omhulling. Het is mooi om te zien hoe ze er alletwee mee omgaan. Het doet pijn om de strijd te ervaren van Fleur. Het is een dag die een vacuum creeert, aan de ene kant allemaal heel leeg, maar aan de andere kant ook heel vol, we gaan zo eens Sijgje opzoeken in het bos……

Vandaag weer even bij het graf geweest van Sonja. Een gek moment om tijdens de Paasdagen daar te zijn. Het was druk op de begraafplaats, veel mensen die hun dierbaren bezochten. Fleur bekruipt altijd een stuk emotie en Lotje speelt een beetje rond als we daar zijn. Het is gek om te ervaren hoe dat is, ook voor mijzelf. Nog maar 7 maanden geleden is ze heengegaan op haar reis. Het leven dendert gewoon door zoals het altijd gedaan heeft.
Met ons gaat het goed, ik zit zelf nog midden in een stuk verliesverwerking. Het is eigenlijk harder aangekomen dat ik me had kunnen voorstellen, maar toch gaat het redelijk goed met me. Inmiddels 39 jaar geworden, een heel raar idee, ik verlang naar de rust in mijn bestaan. De kinderen vinden hun plaatsje terug in het leven en komen steeds beter in balans. En we leven het leven zoals het is. Zonder Sonja, maar wel met veel goede herinneringen en prachtige mensen om ons heen. Fijne Paasdagen voor iedereen. En tot ooit………….

P

Op een moment zit je naast elkaar op de bank, je kijkt elkaar aan, en bedenkt dat er een kerstboodschap ‘moet’ komen. Je gaat eens zitten, bedenkt wat gedichten en eigenlijk heeft niets de essentie de je een kerst- en nieuwjaarsboodschap wilt meegeven. Het is een intens bewogen tijd geweest van zorg, verdriet en afscheid nemen. En ook een nieuw begin, een tijd van vreugde, aan elkaar wennen, een nieuw gezin vormen, verbouwen en plotsklaps verhuizen. Een dubbel gevoel en de realisatie dat er wel erg veel gebeurd is dit jaar. Kerst vieren we dit jaar voor het eerst met ons zessen, in ons hart met ons zevenen. We verlangen naar een beetje rust. De verhuizing is inmiddels achter de rug, stof van de verbouwing zit nog aan het plafond. De nieuwe Hastens gaat ingeslapen worden, Joke noemt dit cocoonen, eten, drinken, open haard, boswandelingen (of liever bosblubberen met de jeep) en laten komen wat komen moet.

We proberen een beetje in contact te zijn met de kinderen; ze hebben allemaal hun problemen en verdriet, net zoals wij, en we vinden dit niet meer dan normaal. Gelukkig gaat het goed met ons allemaal, zelfs beter dan we verwacht hadden.

Dan langzaam wakker worden voor het nieuwe jaar, er staat nog veel te gebeuren. Natuurlijk moet iedereen nog erg aan elkaar wennen, er moet nog een kantoor gebouwd worden, waarschijnlijk gaan er wel een paar kinderen puberen, Peter weer eens stoppen met roken, Anjoke stoppen met zeuren over roken, de katten mogen eindelijk weer naar buiten zodat snotteren, niezen, en kattenpisluchtjes binnenkort tot het verleden behoren. We gaan eens proberen langzaam in de dagelijkse regelmaat te komen. De onrust in ons zelf te temperen. Het is tijd voor een nieuw begin, we koesteren de herinnering en gaan zorgen voor de dag van vandaag. Dit is zoals het leven is, zorgen voor de dag van vandaag, iedereen een fijne kerst een een goed 2004 toegewenst.

Lotte, Sarah, Jonas, Fleur,
Peter en Anjoke

Eindelijk is gisteren de steen op het graf van Sijg gezet. Na veel toestanden hebben ze het voor elkaar gekregen om de tekst zo te krijgen als ik wilde. Ik ben er erg tevreden over. Het is nu best een beetje koud en grauw in het bos, maar toch heeft dat ook wel wat. Het lijkt het me een fijn idee als jullie, wanneer jullie haar bezoeken, een zwerf steen(tje) meenemen met jullie naam erop geschreven, met een stift of zo, om bij het graf te leggen. Dan liggen er straks stenen met namen van alle mensen die een rol in haar leven hebben gespeeld. En zo kunnen wij ook zien wie er bij haar zijn geweest. Dat is voor ons een belangrijke steun. De tekst op haar steen, ‘de wereld’ , is Sonja’s persoonlijke tarot kaart. Het amulet dat ze droeg toen ze thuis opgebaard lag, was ook een ‘de wereld’ , gemaakt door Marrisa Voss, zie mijn tarot site..

40 dagen geleden is het al weer dat Sijg er niet meer is. Hett is raar om dat te beseffen; aan de ene kant lijkt het zoveel langer, aan de andere kant lijkt het als de dag van gisteren. De meisjes zijn een weekje uit logeren geweest en ik ben met Anjoke een weekje naar het designhotel in Maasticht geweest. Heerlijk wezen eten, bijslapen, mijn rugpijn uitzieken, winkelen en shoppen, rsi van het pinnen gekregen. Dat maakt het allemaal soms ook zo dubbel, het gewone leven gaat zo snel door, alsof er niets gebeurd is, terwijl er eigenlijk zoveel is gebeurd en nog te gebeuren staat. Ik vind het nog steeds moeilijk om hier te schrijven. Ik lees wel vaak jullie stukjes, en de meisjes kijken hier ook vaak. Het is fijn dat er een mijmer-plaats is. De aankomende week ga ik achter een mooie steen aan voor Son. De 40 dagen zijn voorbij: tijd voor een steen onder een boom……..

Op verzoek van vele mensen zal ik dan toch de filmpjes die ik voor de begrafenis heb gemaakt online zetten. Het nummer van Whitney Houston heeft Son zelf uitgezocht voor haar begrafenis. Ze wil er iets mee zeggen. Ervaar dat maar zelf. De filmpjes zijn ongeveer 6 a 7 mb met geluid, dus het kan even duren voor je ze kunt afspelen, en omdat ik ze geschikt heb moeten maken voor het web is de kwaliteit een stuk achteruit gegaan. Maar zo kan je toch een impressie krijgen. Ze staan onder het kopje ‘links’ rechts in het ‘menu’. De eerste die gespeeld werd was van Sting, daarna Marco Borsato, vervolgens Paul Simon en het laatste filmpje was met muziek van Whitney Houston.

Welkom op het feest van je geest. Gisteren was zo enorm warm en goed, dat ik nu nog niet in staat ben dit te verwoorden. Voor iedereen die aan deze dag hebben meegewerkt, intens bedankt. Voor iedereen die er was en heeft bijgedragen op zijn of haar manier, bedankt. Het is gek nu hier, leeg en warm, maar ook heel goed……

Sijg is thuis bij ons, ze is mooi en heeft een glimlach om haar mond. De sfeer is goed, harmonieuse rust en intense emotionele dagen. De kaarten zijn 10 september op de bus gegaan, maandag 15 september gaan we haar uitzwaaien voor haar nieuwe reis. Alle details staan in de kaart die je per post zal ontvangen. Tot die tijd word dit dagboek niet bijgewerkt en blijft de telefoon uit. We zien elkaar maandag en maken er een mooie dag van. We danken jullie enorm voor alles, blijf vooral schrijven en mijmeren, we voelen ons hierdoor ontzettend gesteund, lachen en huilen elke keer weer om jullie verhalen.

ps. als je vrijdag geen kaart hebt gehad, mail me dan eventjes, door alle chaos en hectiek kan ik altijd iemand vergeten zijn…….

Het is weer avond, tijd om te gaan slapen, Lodewieke gaat waken en wij gaan slapen. Son is rustiger dan vanmiddag, haar ademhaling is regelmatiger en het lijkt of ze meer in haar rust is. Welterusten wereld, morgen weer een nieuwe dag…..

Het is vandaag een emotionele dag geweest, het doet pijn om iemand te zien zwoegen met een dubbele longontsteking, veel slijm en steeds vol zitten. Ze is er niet goed aan toe, haar lijf is aan het vechten. We, Sonja’s moeder, Anneke, Petra, Anjoke en ik hebben een gesprek met Willem, de huisarts, gehad over wat nu te doen. Aan de ene kant wil je dat het ophoudt, schreeuwt je intuitie om in te grijpen maar telkens blijft de vraag spoken “is dit mijn leed of het hare?”. Het was een ontzettend goed gesprek met elkaar. Omdat Sonja morgen precies een jaar geleden een wilsbeschikking heeft getekend, zijn Anneke en haar moeder gemachtigd om aan te geven wanneer het niet meer gaat. Willem en Anneke zien haar lijf strijden tegen de ontsteking maar vinden haar niet echt onrustig en hebben niet het gevoel dat ze er heel erg onder lijdt. Willem kon dit goed beargumenteren, hij gaf even de rust die nodig was. Het is denk ik ook zo dat wij er zelf meer pijn van hebben dan Sijgje zelf. We gaan haar wel wat meer tot rust brengen met medicijnen om zeker ervan te zijn dat ze dit niet echt bewust meemaakt, en hopen dan toch dat ze zelf deze strijd gaat afmaken. We gaan het van dag tot dag bekijken, mocht het echt niet meer gaan dan gaan we opnieuw overleggen. Een kus vanuit hier……

als mama dood is
zou dat anders zijn
dat is mij een raatsel

Het doet pijn als je iemand ziet lijden, maar misschien is het meer mijn beleving dan dat het daadwerkelijk zo is. Ik heb nu niet zoveel te zeggen, ze ademt zwaar maar regelmatig, ze is niet echt meer bij kennis. We hebben gisteren geprobeerd haar op haar zij te leggen, omdat haar ademhaling dan rustiger wordt, maar op de een of andere manier wil ze dat niet. Fleurtje ging vanochtend bij haar liggen met de vingers in haar oren, ze wilde het geluid niet aanhoren. De kids wilden in ieder geval weer naar school, en ik ga eens de dag oppakken. Even douchen en maar eens aan het werk, mijn gedachten verzetten. Ik voel me gebroken en zo intens moe, het is net of het in mijn botten zit……

Son heeft weer koorts, ze ademt diep en roggelt veel, en ze is steeds buiten bewustzijn. De middag was redelijk rustig. Petra was hier en Anneke om te waken en ik ben er eventjes 2 uurtjes tussen uit geweest op de fiets. Mijn knie geblesseerd, maar dat gaat wel weer over. Ik heb net even lekker bij Sijgje liggen slapen, en werd wakker gemaakt door Petra om Sijg even wat beter neer te leggen. Ze weegt amper 60 kilo maar ze lijkt een heel stuk zwaarder sinds ze niet meer meegeeft, dat is wel een gekke ervaring. Iemand die slap is en niet meer zelf meebeweegt lijkt wel dubbel zo zwaar als normaal.
De kids komen zo thuis, die zijn met Monique naar een of ander overdekt speelparadijs geweest en toen naar Anjoke waar ze het huis hadden omgebouwd tot thuisbioscoop, met popcorn en alles er bij… Ik verlang er naar om ze weer eventjes te zien, te knuffelen en lekker in bed te doen…..

Als je rechts boven kijkt zie je Sijgje’s boek staan, en als je klikt op lezen en schrijven kom je daar in. Ik zou het fijn vinden dat mensen die Sijgje ooit hebben gekend in haar leven een anekdote over haar schrijven, hun gevoel beschrijven of een tekening of een foto plaatsen. Vooral voor de kinderen vind ik dit belangrijk, dat ze Sonja kunnen leren kennen uit een tijd waar ze niet meer zoveel vanaf weten of die ze straks vergeten zijn, omdat Sonja hen dat niet meer kan vertellen. Voel je vrij hierin, ik hoop dat het een mijmer-plaats zal worden voor in de verdrietige uurtjes. Het is niet de bedoeling dat mensen die Sonja niet hebben gekend, hier dingen in gaan zetten. Een plaatje bijvoegen mag maximaal 100 kb zijn. Mocht je niet weten hoe je een foto of tekening kunt aanpassen op dat formaat, mail hem naar me, en ik zorg ervoor dat hij er bij komt te staan.
Ik wil Folkert ontzettend bedanken voor alle achterliggende programmering en techniek van deze site. Hij heeft alles in een paar avonden helemaal in elkaar gezet, menigeen zal zich niet realiseren hoeveel techniek er nodig is om dit allemaal te verwezenlijken. Kus voor jou Folkert!

Vanacht leek het soms net of Sonja ging vertrekken, er was een onregelmatige ademhaling, bijna tegen het enge aan. Ik wist dat ze rond 5.30 geboren was, en had me zelf ingeprent dat dit wel de tijd zou zijn dat ze zou gaan inslapen. Ik had tot die tijd nog niet geslapen. Son’s moeder, Lodewieke, Anjoke en ik, wisselden elkaar steeds een beetje af. Toen het inmiddels 6 uur was geweest kon ik toch mijn ogen niet meer openhouden en ben beneden op de grond maar wat gaan slapen. De kids waren vroeg op, wij dus ook, en Son’s oudste zus Petra komt Lodewieke aflossen, die de rest van de nacht heeft gewaakt. Monique komt zo de kids halen en ik ga dan weer even proberen te slapen. Vanochtend had Son weer een aanvalletje, en als dit zo doorgaat moeten we mischien toch anti epeleptica gaan spuiten. Want pillen eten en drinken wil ze niet meer, en omdat ze steeds buiten bewustzijn is, kan je ze ook niet geven.

Son begon tegen half 12 vanavond erg onrustig te worden, het leek of ze veel pijn had en ze had een erg onregelmatige ademhaling. Ik heb haar toen een zetpil paracetamol gegeven zodat ze wat rustiger kon worden, son haar moeder en lodewieke maakten zich erg ongerust hierover. Toen Anjoke langskwam, leek het erger te zijn. Ze heeft toen met Liesbeth gesproken en die besloot om langs te komen. Zoals een goede traditie bij Sonja betaamt zei ze tegen de dokter dat ze geen hoofdpijn had en niet meer pijnstillers nodig had. Ook de ademhaling was weer regelmatig. Het was eigenlijk wel een typische Sonja-actie, we hebben er even om gelachen. Nu is ze weer redelijk rustig….