weblog > sijgje.nl

5-12-2003

de steen

Filed under: sonja — pjotr9 @ 16:07

Eindelijk is gisteren de steen op het graf van Sijg gezet. Na veel toestanden hebben ze het voor elkaar gekregen om de tekst zo te krijgen als ik wilde. Ik ben er erg tevreden over. Het is nu best een beetje koud en grauw in het bos, maar toch heeft dat ook wel wat. Het lijkt het me een fijn idee als jullie, wanneer jullie haar bezoeken, een zwerf steen(tje) meenemen met jullie naam erop geschreven, met een stift of zo, om bij het graf te leggen. Dan liggen er straks stenen met namen van alle mensen die een rol in haar leven hebben gespeeld. En zo kunnen wij ook zien wie er bij haar zijn geweest. Dat is voor ons een belangrijke steun. De tekst op haar steen, ‘de wereld’ , is Sonja’s persoonlijke tarot kaart. Het amulet dat ze droeg toen ze thuis opgebaard lag, was ook een ‘de wereld’ , gemaakt door Marrisa Voss, zie mijn tarot site..

sijgje's steen

tekst steen

19-10-2003

40 dagen

Filed under: sonja — pjotr9 @ 19:14

40 dagen geleden is het al weer dat Sijg er niet meer is. Hett is raar om dat te beseffen; aan de ene kant lijkt het zoveel langer, aan de andere kant lijkt het als de dag van gisteren. De meisjes zijn een weekje uit logeren geweest en ik ben met Anjoke een weekje naar het designhotel in Maasticht geweest. Heerlijk wezen eten, bijslapen, mijn rugpijn uitzieken, winkelen en shoppen, rsi van het pinnen gekregen. Dat maakt het allemaal soms ook zo dubbel, het gewone leven gaat zo snel door, alsof er niets gebeurd is, terwijl er eigenlijk zoveel is gebeurd en nog te gebeuren staat. Ik vind het nog steeds moeilijk om hier te schrijven. Ik lees wel vaak jullie stukjes, en de meisjes kijken hier ook vaak. Het is fijn dat er een mijmer-plaats is. De aankomende week ga ik achter een mooie steen aan voor Son. De 40 dagen zijn voorbij: tijd voor een steen onder een boom……..

9-9-2003

03.13

Filed under: sonja — pjotr9 @ 05:55

boom

Sijgje is 9 september om 03.13 heel rustig ingeslapen…………

Sijg is thuis bij ons, ze is mooi en heeft een glimlach om haar mond. De sfeer is goed, harmonieuse rust en intense emotionele dagen. De kaarten zijn 10 september op de bus gegaan, maandag 15 september gaan we haar uitzwaaien voor haar nieuwe reis. Alle details staan in de kaart die je per post zal ontvangen. Tot die tijd word dit dagboek niet bijgewerkt en blijft de telefoon uit. We zien elkaar maandag en maken er een mooie dag van. We danken jullie enorm voor alles, blijf vooral schrijven en mijmeren, we voelen ons hierdoor ontzettend gesteund, lachen en huilen elke keer weer om jullie verhalen.

ps. als je vrijdag geen kaart hebt gehad, mail me dan eventjes, door alle chaos en hectiek kan ik altijd iemand vergeten zijn…….

8-9-2003

het vechtende lichaam

Filed under: sonja — pjotr9 @ 20:48

Het is vandaag een emotionele dag geweest, het doet pijn om iemand te zien zwoegen met een dubbele longontsteking, veel slijm en steeds vol zitten. Ze is er niet goed aan toe, haar lijf is aan het vechten. We, Sonja’s moeder, Anneke, Petra, Anjoke en ik hebben een gesprek met Willem, de huisarts, gehad over wat nu te doen. Aan de ene kant wil je dat het ophoudt, schreeuwt je intuitie om in te grijpen maar telkens blijft de vraag spoken “is dit mijn leed of het hare?”. Het was een ontzettend goed gesprek met elkaar. Omdat Sonja morgen precies een jaar geleden een wilsbeschikking heeft getekend, zijn Anneke en haar moeder gemachtigd om aan te geven wanneer het niet meer gaat. Willem en Anneke zien haar lijf strijden tegen de ontsteking maar vinden haar niet echt onrustig en hebben niet het gevoel dat ze er heel erg onder lijdt. Willem kon dit goed beargumenteren, hij gaf even de rust die nodig was. Het is denk ik ook zo dat wij er zelf meer pijn van hebben dan Sijgje zelf. We gaan haar wel wat meer tot rust brengen met medicijnen om zeker ervan te zijn dat ze dit niet echt bewust meemaakt, en hopen dan toch dat ze zelf deze strijd gaat afmaken. We gaan het van dag tot dag bekijken, mocht het echt niet meer gaan dan gaan we opnieuw overleggen. Een kus vanuit hier……

anders

Filed under: sonja — fleur @ 19:59

als mama dood is
zou dat anders zijn
dat is mij een raatsel

ademhaling

Filed under: sonja — pjotr9 @ 10:17

Het doet pijn als je iemand ziet lijden, maar misschien is het meer mijn beleving dan dat het daadwerkelijk zo is. Ik heb nu niet zoveel te zeggen, ze ademt zwaar maar regelmatig, ze is niet echt meer bij kennis. We hebben gisteren geprobeerd haar op haar zij te leggen, omdat haar ademhaling dan rustiger wordt, maar op de een of andere manier wil ze dat niet. Fleurtje ging vanochtend bij haar liggen met de vingers in haar oren, ze wilde het geluid niet aanhoren. De kids wilden in ieder geval weer naar school, en ik ga eens de dag oppakken. Even douchen en maar eens aan het werk, mijn gedachten verzetten. Ik voel me gebroken en zo intens moe, het is net of het in mijn botten zit……

7-9-2003

koorts

Filed under: sonja — pjotr9 @ 19:31

Son heeft weer koorts, ze ademt diep en roggelt veel, en ze is steeds buiten bewustzijn. De middag was redelijk rustig. Petra was hier en Anneke om te waken en ik ben er eventjes 2 uurtjes tussen uit geweest op de fiets. Mijn knie geblesseerd, maar dat gaat wel weer over. Ik heb net even lekker bij Sijgje liggen slapen, en werd wakker gemaakt door Petra om Sijg even wat beter neer te leggen. Ze weegt amper 60 kilo maar ze lijkt een heel stuk zwaarder sinds ze niet meer meegeeft, dat is wel een gekke ervaring. Iemand die slap is en niet meer zelf meebeweegt lijkt wel dubbel zo zwaar als normaal.
De kids komen zo thuis, die zijn met Monique naar een of ander overdekt speelparadijs geweest en toen naar Anjoke waar ze het huis hadden omgebouwd tot thuisbioscoop, met popcorn en alles er bij… Ik verlang er naar om ze weer eventjes te zien, te knuffelen en lekker in bed te doen…..

Sijgje’s boek

Filed under: sonja — pjotr9 @ 13:04

Als je rechts boven kijkt zie je Sijgje’s boek staan, en als je klikt op lezen en schrijven kom je daar in. Ik zou het fijn vinden dat mensen die Sijgje ooit hebben gekend in haar leven een anekdote over haar schrijven, hun gevoel beschrijven of een tekening of een foto plaatsen. Vooral voor de kinderen vind ik dit belangrijk, dat ze Sonja kunnen leren kennen uit een tijd waar ze niet meer zoveel vanaf weten of die ze straks vergeten zijn, omdat Sonja hen dat niet meer kan vertellen. Voel je vrij hierin, ik hoop dat het een mijmer-plaats zal worden voor in de verdrietige uurtjes. Het is niet de bedoeling dat mensen die Sonja niet hebben gekend, hier dingen in gaan zetten. Een plaatje bijvoegen mag maximaal 100 kb zijn. Mocht je niet weten hoe je een foto of tekening kunt aanpassen op dat formaat, mail hem naar me, en ik zorg ervoor dat hij er bij komt te staan.
Ik wil Folkert ontzettend bedanken voor alle achterliggende programmering en techniek van deze site. Hij heeft alles in een paar avonden helemaal in elkaar gezet, menigeen zal zich niet realiseren hoeveel techniek er nodig is om dit allemaal te verwezenlijken. Kus voor jou Folkert!

rustig ademhalen

Filed under: sonja — pjotr9 @ 10:08

Vanacht leek het soms net of Sonja ging vertrekken, er was een onregelmatige ademhaling, bijna tegen het enge aan. Ik wist dat ze rond 5.30 geboren was, en had me zelf ingeprent dat dit wel de tijd zou zijn dat ze zou gaan inslapen. Ik had tot die tijd nog niet geslapen. Son’s moeder, Lodewieke, Anjoke en ik, wisselden elkaar steeds een beetje af. Toen het inmiddels 6 uur was geweest kon ik toch mijn ogen niet meer openhouden en ben beneden op de grond maar wat gaan slapen. De kids waren vroeg op, wij dus ook, en Son’s oudste zus Petra komt Lodewieke aflossen, die de rest van de nacht heeft gewaakt. Monique komt zo de kids halen en ik ga dan weer even proberen te slapen. Vanochtend had Son weer een aanvalletje, en als dit zo doorgaat moeten we mischien toch anti epeleptica gaan spuiten. Want pillen eten en drinken wil ze niet meer, en omdat ze steeds buiten bewustzijn is, kan je ze ook niet geven.

nacht waken

Filed under: sonja — pjotr9 @ 02:10

Son begon tegen half 12 vanavond erg onrustig te worden, het leek of ze veel pijn had en ze had een erg onregelmatige ademhaling. Ik heb haar toen een zetpil paracetamol gegeven zodat ze wat rustiger kon worden, son haar moeder en lodewieke maakten zich erg ongerust hierover. Toen Anjoke langskwam, leek het erger te zijn. Ze heeft toen met Liesbeth gesproken en die besloot om langs te komen. Zoals een goede traditie bij Sonja betaamt zei ze tegen de dokter dat ze geen hoofdpijn had en niet meer pijnstillers nodig had. Ook de ademhaling was weer regelmatig. Het was eigenlijk wel een typische Sonja-actie, we hebben er even om gelachen. Nu is ze weer redelijk rustig….

6-9-2003

old men’s friend

Filed under: sonja — pjotr9 @ 12:51

Net is Liesbeth langsgeweest. Son was wat koortsig en warm, en ze is steeds in een hele diepe slaap. Voor de zekerheid heeft Liesbeth haar even onderzocht en het bleek dat er vocht bij de longen zit. We laten dat voor wat het is; het is ook wel mooi dat de natuur Son nog een handje gaat helpen met een longontsteking. De meiden zijn met mijn zussie naar de Juliana toren, en geloven het allemaal wel. Ze willen er liefst een beetje bij wegblijven, dat hun leventje een beetje gewoon doorgaat. Ik begrijp dat ook wel. We hopen dat alles nu niet meer zo lang duurt.

P

weekend

Filed under: sonja — pjotr9 @ 08:40

Sonja heeft vanacht een onrustige nacht gehad, ze heeft 2 keer een flinke epileptische aanval gehad en ze heeft veel hoofdpijn. Naar de wc gaan en zelf drinken of andere dingetjes doen gaat bijna niet meer. Ze slaapt aan een stuk door, en zakt veel buiten bewustzijn. Dan zegt ze wat, voelt even opzij, wie er naast haar ligt, en zakt weer weg. Vandaag komt mijn zusje ff de kids halen. Dit is nodig, ze hebben aandacht nodig en een beetje afleiding. Fleur loopt met haar ziel onder de arm en Lotje wil het liefst steeds bij anderen spelen. Gisteren heeft Jen de beide meiden even in bed gedaan, en als oermoeder die ze is heeft ze daar ruim de tijd voor genomen. Son’s zussen komen vandaag en morgen bij haar waken, zodat ik en de anderen even de handen vrij hebben.

5-9-2003

bewustzijn

Filed under: sonja — pjotr9 @ 18:02

Son is eigenlijk vandaag het grootste gedeelte buiten bewustzijn. Ze zoekt steeds een hand van iemand die naast haar ligt op bed, en ze brabbelt dan even wat. Ze heeft geen zin en eten. Soms heeft ze toch nog hoofdpijn. Vanaf nu is er elk moment van de dag iemand bij haar, alleen al om haar hand vast te houden. Ik ben vandaag met Evert naar een begrafenisondernemer geweest, was wel heel gek eigenlijk. Al die rationele dingen over een emotionele gebeurtenis….. Ik ga nu ff proberen een uurtje te slapen met Sijg en eens kijken of er iets te eten is…..

Vrijdag ochtend

Filed under: sonja — pjotr9 @ 13:25

Tussen deadlines en zorg door even het Log bij werken. Ten eerste wil ik wat zeggen over de mensen van school, die zo ontzettend betrokken zijn en de kids zo goed begeleiden. We zijn daar zo blij mee zijn. Zowel in de klas van Lotje als in de klas van Fleur is een hoekje gemaakt, waar de kinderen dingetjes kunnen neerleggen voor Sonja en waar een foto staat van haar. Ze branden er ook elke dag een kaars voor haar. De juffen gaan er geweldig mee om, en ik merk ook steeds dat de kids ontzettend graag naar school gaan, een soort van vaste veilige plek voor ze.
Son heeft een onrustige nacht gehad, en ik dus ook :). Gisteravond heb ik voor het eerst eens een beetje kunnen praten met Anjoke en Son’s moeder. Daarna nog met Anjoke een fikse wandeling gemaakt, even een beetje in het noodzakelijke contact zijn, het deed me goed. Anjoke, Son’s moeder en Anneke hebben het ook moeilijk momenteel. Vangen alles op, doen de rotklusjes, zijn met de kids bezig, doen de boodschappen, werken Son’s verlanglijstjes af, en staan elke keer maar weer aan de zijlijn toe te kijken, hoe ieder zijn verdriet uit en langs hen heen gaan, het is allemaal maar zo gewoon voor veel mensen. Dit geldt trouwens ook voor Gerrie, onze thuishulp, en Sabina, de au pair van Anjoke. Ze zijn de noodzakelijke ondersteuning die hier alles draaiende houden momenteel. Voor hen is er weinig ruimte en aandacht, ik heb veel bewondering voor ze. Het raakt mijn ziel, en het doet pijn om hun pijn daarin te zien, en het doet pijn om mijn tekortkomingen daarin te voelen. Alles gaat maar door momenteel, de tijd vliegt voorbij, de telefoon staat nergens stil, de deadlines dringen, mijn macje heeft kuren, Son heeft me nodig, de kids willen mijn aandacht, en ik heb het gevoel dat ik steeds meer geleefd wordt. Steeds minder doe ik de dingen vanuit contact, ik voel me soms een automatische piloot gevoed door adrenaline.
Vanmiddag komt Son’s broer om een aantal zaken te regelen. We gaan eens wat voorbereiden voor de begrafenis, iets waar ik ontzettend tegen op zie. Ik wil aan de ene kant het liefst dat alles geregeld wordt zonder dat ik er mee bezig wil zijn, soort van weglopen denk ik. En aan de andere kant moet het wel speciaal worden. Ook met de mensen om ons heen die Son de laatste tijd intensief hebben meegemaakt. Het zal een mooie dag worden.
Son slaapt nu, en is een beetje suf, dat komt denk ik door de het toenemende oedeem (hersenvocht) in combinatie met de morfine. Ze heeft wel extra pijnstillers nodig, omdat ze steeds meer hoofdpijn krijgt. Liesbeth, de huisarts, komt vanavond langs om er eens over te praten.

4-9-2003

Sijgje’s Boom

Filed under: sonja — pjotr9 @ 19:43

Ben net terug met de meiden van de begraafplaats. Een enorme emotionele gebeurtenis. De meiden waren ook onder de indruk, maar eventjes later liepen ze al weer ruzie te maken over de plek waar Sonja straks moet komen te liggen. De een wilde een plekje tussen anderen in, de ander wilde een plekje helemaal alleen voor mama. We hebben net Sonja de foto’s laten zien van de plek die we gekozen hebben. Ze vond het een prachtige plek onder deze berk. Onder een boom bij een steen, dat is een uitspraak van Hugo op een ets die ik ooit van hem gekregen heb.
boom2

morfine pleisters

Filed under: sonja — pjotr9 @ 13:00

Heb vanochtend even lekker liggen tukken naast Son. Ze werd wakker in een soort van aanvalletje met een enorme hoofdpijn. Dus heb ik de eerste morfine gegeven. Ik vond dat een erg emotioneel moment. Een soort van definitief begin van een einde. Ik denk dat het astrocytoom toch sneller aan het groeien is dan we denken. Daardoor bouwt er steeds meer druk op in haar hersenen, ook al omdat ze geen dexamethason meer neemt.
De wijkverpleegkundige is nog geweest maar Son wilde niet meer douchen, ze wil ook niet meer naar beneden, ze wil in bed blijven liggen. Verder is ze best rustig, kan af en toe lekker lachen en valt dan weer in diepe slaap. Ze zegt steeds dat ze nu gaat, dat is best wel eng, je wilt er steeds bij zijn. We laten haar nu niet meer alleen liggen. Mijn vader heeft deze week een babyfoon voor ons gehaald en die staat nu steeds aan, dus als ze wakker is horen we dat gelijk. Dat is echt een perfect systeem.
Vanmiddag ga ik met de kinderen een plekje uitzoeken op de begraafplaats in Assel. We hebben een afspraak daar om 17 uur. Ik zie er als een berg tegenop, maar denk dat het wel goed is voor de meiden om dit samen met ze te gaan doen.

wakker

Filed under: sonja — pjotr9 @ 08:37

Son heeft een goede nacht gehad, ze is net wakker geworden en drinkt lekker een kopje thee. Ze werd wel midden in de nacht een paar keer wakker om nog eventjes wat dingen te vertellen. Lotte moest een nieuwe drinkbeker en een rugzak hebben, de morfine moest naast het bed komen te staan en ik moest een paar keer uitleggen hoe alles nu gaat. Met mijn eigen nachtrust is het een stuk minder aan het worden zo langzamerhand, heb het gevoel of ik in een roes begin te leven. Net even Lotteke op de fiets naar school gebracht en nu komt Fleur binnen, die krijgt vandaag de broodnodige injectie’s DKTP en BMR of zoiets….

3-9-2003

woensdag

Filed under: sonja — pjotr9 @ 15:01

Son is vandaag een beetje opgefokt, teveel drukte en ze kan niet uit haar woorden komen. Dat frustreert steeds meer, en de afhankelijkheid sloopt haar. Willen er aub geen mensen SPONTAAN meer langskomen, dit gebeurt te vaak op een dag. Ze trekt dat niet en het maakt haar onrustig. Ze wil aan de ene kant wel even praten en in contact zijn maar ze kan het niet meer aan. Als ze mensen hoort beneden krijgt ze het gevoel dat ze wat met hen moet. Dat is niet goed voor haar. Son heeft vanochtend nog even de juf van Lotte, Netty en Alida op bezoek gehad, dat wilde ze graag. Het was emotioneel voor haar en daarna was het ook weer klaar. Lekker slapen en de rust terug in huis. Ze wil rust, rust en nog eens rust…..
Tijdens de lunch wilde ze ineens paling en gerookte zalm en een sigaretje op bed roken. Dat heeft ze gedaan en nu slaapt ze weer. Ik ga weer aan het werk, deadlines proberen te halen. Vanavond neemt ze haar laatste dexamethason en we zijn een beetje bang hoe het zal gaan aankomende tijd. Kus van Son…….

2-9-2003

Avonden

Filed under: sonja — pjotr9 @ 23:07

Vandaag is het een hectische dag geweest, eigenlijk een beetje te druk. Mijn ouders zijn geweest, Son’s jongste broertje Leen met Dineke en s’ middags kwam Fleur’s juf nog even langs, dat wilde Sonja graag. Juffie Berna is toch iemand die het grootste deel van de dag met Fleur omgaat, en haar begeleidt in een stukje waarin Son niet verder meer kan. Het was mooi om te zien.
Verder kwamen Evert, Sonja’s oudste broer, en haar vader om over de begrafenis te praten. We zijn even met zijn drieen naar het Kerkhofje geweest te Assel. Daar is een prachtige natuurbegraafplaats met een heerlijke sfeer. Son en ik zijn daar een half jaar geleden geweest en dat was de plek waar ze begraven wil worden. Denk dat ik er van de week met de meiden nog eens heen ga om samen met hen een plekje voor Son uit te zoeken. De begrafenis is iets waar Sonja eigenlijk niet over wil praten, ze laat dat gedeelte allemaal aan ons over maar heeft daar wel rust over. Vanavond vroeg ze me voor het slapen gaan: “wat ga je op mijn steen zetten?”
Dat was een intens moment, confronterend maar warm……

medicatie

Filed under: sonja — pjotr9 @ 16:25

Son heeft net met Liesbeth besproken dat ze morgen wil stoppen met de dexamethason. Dit is een besluit dat we al aan zagen komen. We hebben geen idee hoe het zal gaan. Het doet pijn, en het voelt goed. Ze is er aan toe, om verder te reizen….

volgende pagina »

Powered by WordPress