weblog > sijgje.nl

7-9-2003

rustig ademhalen

Filed under: sonja — pjotr9 @ 10:08

Vanacht leek het soms net of Sonja ging vertrekken, er was een onregelmatige ademhaling, bijna tegen het enge aan. Ik wist dat ze rond 5.30 geboren was, en had me zelf ingeprent dat dit wel de tijd zou zijn dat ze zou gaan inslapen. Ik had tot die tijd nog niet geslapen. Son’s moeder, Lodewieke, Anjoke en ik, wisselden elkaar steeds een beetje af. Toen het inmiddels 6 uur was geweest kon ik toch mijn ogen niet meer openhouden en ben beneden op de grond maar wat gaan slapen. De kids waren vroeg op, wij dus ook, en Son’s oudste zus Petra komt Lodewieke aflossen, die de rest van de nacht heeft gewaakt. Monique komt zo de kids halen en ik ga dan weer even proberen te slapen. Vanochtend had Son weer een aanvalletje, en als dit zo doorgaat moeten we mischien toch anti epeleptica gaan spuiten. Want pillen eten en drinken wil ze niet meer, en omdat ze steeds buiten bewustzijn is, kan je ze ook niet geven.

5 Comments

  1. Lieve familie,
    In onze gedachten zijn we bij jullie en hebben veel respect voor hetgeen jullie voor Sonja doen. We houden van jullie allemaal.
    Veel liefs en een dikke knuffel.
    Leendert en Dineke

    Comment by Leendert en Dineke — 7-9-2003 @ 10:57

  2. Hoi mensen,
    Ik wist natuurlijk absoluut niet dat Sonja rond 5.30 uur geboren was, maar ik had rond die tijd wel een sterke droom waarin ik net als jullie het gevoel had dat het vlammetje hier op aarde ging doven. Wat is het dan toch mooi dat je op deze manier even om de hoek kunt kijken, zonder echt binnen te hoeven vallen…
    Ik wens jullie veel, ja wat eigenlijk, veel levenskracht,
    Ruud

    Comment by Ruud — 7-9-2003 @ 11:16

  3. ondanks de afstand sneek -apeldoorn en door een verzetje gisteren door een personeels reisje,blijven de gedachten in apeldoorn,dusbij jullie.we hopen dat sonja nu toch gauw rustig kan inslapen.sterte van ons aan alllemaal.

    Comment by pa en ma — 7-9-2003 @ 11:41

  4. Lieverds,
    Ik zat zaterdag op zondag nacht in een vrouwen zweethut en kreeg daar het gevoel dat son naar de andere wereld ging. Ik begon mij op dat moment af te vragen of dat zo was. Maar zo net gelezen hebbende was ze ook onderweg. Het beeld daarbij was wel heel prachtig.
    Sonja ging met een opwaarse beweging omhoog met haar gezicht vol geluk naar boven gericht. En ze liet voor haar kinderen doeken in paraplu vorm en in vele kleuren naar beneden gaan. Iedere keer als ze weer wat verder was gegaan liet ze weer een prachtige gekleurde doek los. Ze was intens gelukkig.
    Het was prachtig om te zien.

    Veel liefs en sterkte Anna

    Comment by Anna — 8-9-2003 @ 13:32

  5. wat eng!!!!

    Comment by jennieke — 24-11-2004 @ 20:02

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.

Powered by WordPress