weblog > sijgje.nl

19-10-2003

40 dagen

Filed under: sonja — pjotr9 @ 19:14

40 dagen geleden is het al weer dat Sijg er niet meer is. Hett is raar om dat te beseffen; aan de ene kant lijkt het zoveel langer, aan de andere kant lijkt het als de dag van gisteren. De meisjes zijn een weekje uit logeren geweest en ik ben met Anjoke een weekje naar het designhotel in Maasticht geweest. Heerlijk wezen eten, bijslapen, mijn rugpijn uitzieken, winkelen en shoppen, rsi van het pinnen gekregen. Dat maakt het allemaal soms ook zo dubbel, het gewone leven gaat zo snel door, alsof er niets gebeurd is, terwijl er eigenlijk zoveel is gebeurd en nog te gebeuren staat. Ik vind het nog steeds moeilijk om hier te schrijven. Ik lees wel vaak jullie stukjes, en de meisjes kijken hier ook vaak. Het is fijn dat er een mijmer-plaats is. De aankomende week ga ik achter een mooie steen aan voor Son. De 40 dagen zijn voorbij: tijd voor een steen onder een boom……..

9 Comments

  1. Ja zoals je zegt de tijd gaat snel.
    Hoe gaat het eigenlijk met jullie allemaal?

    Ik weet uit ervaring dat na een intense periode een geweldig leeg
    gevoel ontstaat.

    Hoe is het met de meisjes?

    Groetjes en veel liefs

    John

    Comment by John — 20-10-2003 @ 22:51

  2. Hallo Peter en familie

    Erg he, te merken dat de hele wereld doordraait terwijl bij jullie even heel veel verwerkt moet worden. Het verbaasd me wel dat je nog niet meer reacties hebt gehad op dit laatste verhaal. Ik had donderdagavond al een reactie willen plaatsen, maar mijn reactie ging een beetje teveel over m’n zus die nu in de laatste fase is. Ik wens jullie alle goeds.

    Liefs, An

    Comment by An Nijp — 25-10-2003 @ 12:18

  3. Moeilijk is dat, he…
    Tot de begrafenis/crematie is iedereen er voor jullie, daarna begint het leven weer of er niks gebeurd is, terwijl voor jullie het rouwen pas echt begint…
    Misschien is het juist goed om dat (hier) van je af te schrijven, maar je moet natuurlijk doen wat voor jezelf het beste voelt.

    Heel veel sterkte, dat hebben jullie nog heel lang nodig!

    Comment by marijke — 29-10-2003 @ 16:54

  4. Wou alleen laten weten dat ik nog wel eens passeer, dus nog wel eens aan jullie denk. Ben blij dat je genoten hebt van uitjes en bijkomen. Genieten en rouwen gaat prima samen, je er raar over voelen hoeft niet.

    Het is me opgevallen dat er niet meer herinneringen aan Sonja bijgekomen zijn. Jammer, vooral voor jullie dochters. Er moeten toch meer mensen zijn die een (stukje) beeld kunnen schetsen, is mijn gedachte. Maar ik weet er natuurlijk niks van.

    Ik hoop van ganserharte dat jullie met zijn allen een nieuw evenwicht aan het vinden zijn. Zal wel wat wennen en uitproberen zijn, maar dat is niet erg.

    Comment by Nachtelijke passante — 30-10-2003 @ 02:27

  5. Ook ik verbaas me erover dat er niet meer reacties zijn. Ook ik kijk bijna dagelijks nog naar sijgje.nl. Het laat me niet los, het blijft me bezig houden, het blijft me raken. Ik ben niet direct betrokken, ik ken jullie niet. Ik ken jullie via Pascal, die een hersentumor bleek te hebben in dezelfde periode dat mijn beste vriendin met dezelfde verschijnselen en dezelfe diagnose geconfronteerd werd.
    Hoe het komt dat er na de begrafenis van Sonja niet meer reacties zijn gekomen? Ik weet het niet. Komt het door de stilte vanuit jullie? Het zou kunnen natuurlijk. Maar daarvoor zou ook begrip moeten zijn, voor jullie eigen rouwproces, voor jullie nu even heel erg samen.
    Ik heb daarvoor alle begrip, maar ik heb ook wel eens het gevoel van: we hebben allemaal zo van dag tot dag kunnen meeleven en meelezen, en dat is er nu ineens niet meer. Dus hoe zou er nu nog gereageerd moeten of kunnen worden?
    We weten niet echt meer hoe jullie je nu voelen. We weten niet echt meer hoe het nu echt gaat met jullie.
    Net als op een aantal andere sites van lotgenoten, gebeurt hier hetzelfde. Stilte.
    Waarschijnlijk moet die stilte er zijn voor jullie, ik snap dat heel goed. Vanuit jullie gezien. Vanuit de meelevende meelezers gezien, ligt dat denk ik anders.
    Zoals jullie in een gat vielen na het overlijden van Sonja, zo werkt dat denk ik ook voor ons, als meelevende meelezers en meevoelers.
    Dus: HOE IS HET NU MET JULLIE ALLEMAAL?
    Niet vanuit nieuwsgierigheid, wel vanuit blijven meeleven, meevoelen, samen zijn.
    Voor mij zijn jullie met zijn allen een soort vrienden geworden. Vrienden die ik waardeer, respecteer. Maar dus ook vrienden en vriendinnen die ik niet wil missen!
    Liefs en heel veel geluk voor jullie allemaal.[Maar laat alsjeblieft nog eens weten hoe het nu gaat.]

    Loes

    Comment by loes — 2-11-2003 @ 05:32

  6. Hallo Peter

    Hoe is het met je, je geeft in bovenstaand verhaal aan dat je het moeilijk vind om te schrijven. Ik hoop dat je je wel kunt uiten bij een vriend(in) of bij familie. Je hebt zoveel “gezegd” op deze site, het is precies zoals Loes hierboven schrijft, we leven al zolang met jullie mee en willen graag weten hoe het nu bij jullie is. Maar als je niet wilt schrijven, prima, je moet niets. Heb ik alle begrip voor en ik denk meerdere lieve mensen die met jullie meeleven. Heb je al een mooie steen voor Sonja uitgezocht? Ik kijk af en toe wel weer op de site of je iets hebt geschreven. Dag, sterkte en veel liefs

    An

    Comment by An Nijp — 7-11-2003 @ 23:54

  7. Hallo Peter en Familie,

    Waarom zijn er zoveel vragen
    Waarom is er zoveel pijn
    Waarom zijn er zoveel dingen
    Die niet te begrijpen zijn
    Nooit de moed opgeven
    Ook al is het soms zwaar
    De kracht om verder te leven
    Zeker met en voor elkaar

    Veel liefs Anita

    Comment by Anita — 8-11-2003 @ 01:03

  8. Lieve Peter,

    Al weer 40 dagen.., ik moet er vaak aan denken. Ik heb Sonja eigenlijk niet gekend en toch moet ik vaak aan haar denken.
    Ik hoop dat je je leven langzaam weer kunt oppakken. Ik heb echt enorm veel respect voor je. Goed dat je een weekje weg bent gegaan maar wat moet jij in een designhotel?!
    Hoe gaat het met Fleur en Lotte?
    Ik hoop je weer eens te zien. Dikke kus, Nicolette

    Comment by nicolette — 11-11-2003 @ 15:52

  9. ik denk ook nog steeds veel aan jullie ook al ken ik jullie niet eens,vooral als ik withney houston opzet ,gaan de beelden van je filmpjes door mijn hoofd ,tis raar maar waar veel sterkte

    Comment by jel — 14-11-2003 @ 17:31

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.

Powered by WordPress