Terug van weggeweest. Na 6 weken vakantie, weer begonnen aan het normale leven. Vandaag zijn we bij de Neuroloog geweest voor een gesprek. Het gaat niet goed met Sonja momenteel. Bovenstaande foto is waarschijnlijk een van de laatste keren dat ze op een fiets zal zitten. Toen deze genomen is waren we op camping de Roos. Een geweldige tijd gehad daar, perfect weer een goede sfeer en heerlijke camping. Fleurtje haar 10e verjaardag daar op 31 - 7 geviert. Dat was een fijne dag, Son wou haar graag een gouden armband geven met haar naam daarin. We hebben alle drie juweliers te Ommen bezocht en bij de laaatste vonden we eentje die we mooi vonden. Op de ene kant is haar naam gezet en op de achterkant staat; van Mama. Son wou haar wat speciaals geven, wat ze haar leventje bij haar kan houden. Nu maar hopen dat ze hem niet verliest. Ze mag hem dan ook alleen maar dragen op speciale momenten.
Taart eten op de Roos.
S' Nachts stiekum de tent versieren.
Son haar moeder zou een paar dagen later ook jarig zijn, Son zag het niet zitten om die drukte in te gaan maar wou iets speciaals aan haar moeder geven. We hebben een collier gekocht, Son wist niet dat ik het andere exemplaar ook kocht voor haar verjaardag, dus ze hebben er nu alletwee eentje, als teken van verbondenheid en dank voor wat ze allemaal gedaan heeft de laatste tijd.
En Natuurlijk is Son zelf ook op 5-8 42 geworden. Ze wou dit niet zo vieren, de drukte en emotie's worden haar dan al snel te veel, we hebben dit dus rustig in besloten kring gedaan. Daarna is ze met haar ouders naar Groningen vertrokken, omdat ik ging camperen met de kids en anjoke en de kids te luxemburg. Vlak voordat de dag ophield kreeg ze weer een aanval, het was een gekke situatie, ik heb ze toen naar zwolle toe gebracht waarvan ze met de trein verder zijn gaan reizen. In de laatste 2 weken bij haar moeder is ze heel erg bezig geweest met broers en zussen bezoeken. Op een of andere manier lijkt het net of ze afscheid van dit leven aan het nemen is. Ze begint weer verlamd te raken aan haar rechter kant, lopen gaat moeilijk en spraak is echt heel slecht. Alleen een 1 op 1 gesprek kan ze nog redelijk houden, maar zodra er meer mensen zijn, komt ze niet meer uit haar woorden. Lezen en dingen bedenken gaat niet meer, en haar geheugen is al een vergiet. Ze is het ook zat allemaal. Daarom zijn we vandaag bij de neuroloog geweest. De boodschap wisten we al, maar kwam toch weer hard aan.......
De laatste fase van haar leven, zoals ze het zelf noemt, de achteruitgang is ingetreden, gesprekken met de kids gaan moeilijk, ze wil niet weer de roelstoel in, niet kunnen communiceren etc etc. Ze is het zat aan het worden. Ze wil ook geen mensen zien momenteel. De woorden worden leeg, voor haar, er is al genoeg over gezegt de laatste 2 jaar. Ze is blij dat ze dit jaar nog zo goed heeft kunnen leven, en de mensen heeft gezien die er zijn geweest. Nu is het haar tijd, ze wil de rust en de stilte opzoeken, proberen veel dingen los te laten en genieten van de kids. Hoe het zal gaan allemaal? We hebben geen flauw idee, we kunnen er toch niet voor weglopen. en mischien blijft het nog wel een tijdje zoals het nu is. We doen de dexametason nog maar eens omhoog naar 20 mg, stoppen met alternatieve therapieen en gaan kijken hoe het gaat. We proberen de rust in huis te houden, de kids gaan veel naar anjoke, en ik...........
doe maar gewoon mijn best om het allemaal gaande te houden en er een goede tijd van te maken, voel me leeg en verdrietig, koud en warm en zie erg tegen de tijd op die er komen gaat.........
Een kus van Mij en Son........
<